Najsłynniejszym „napisem” w historii języka polskiego jest zdanie zapisane w Księdze henrykowskiej (kronice opactwa cystersów w Henrykowie):

Zanim pojawiły się pełne zdania, polszczyzna istniała w dokumentach jako zbiór „napisów” nazw miejscowych i imion. Bulla gnieźnieńska , zwana „złotą bullą języka polskiego”, zawiera ich ponad 400. To dzięki nim wiemy, jak brzmiały dawne imiona (np. Radost , Miłowan ) i nazwy zawodów (np. cieśla , kuchary ). 3. Zabytki religijne: Kazania i Pieśni

Te wczesne polskie napisy są jak „genetyczny kod” naszej kultury. Pokazują przejście od kultury oralnej (mówionej) do piśmiennej. Dzięki nim widzimy, że język polski od początku był narzędziem nie tylko modlitwy, ale i codziennej komunikacji oraz prawa.

Rycerski hymn, który funkcjonował jako „napis” w pamięci zbiorowej Polaków. Jej archaiczny język (słowa takie jak dziela , bożyc ) wskazuje na bardzo wczesne pochodzenie, choć najstarszy zapis pochodzi z 1407 roku. 4. Epigrafika: Napisy na murach i przedmiotach

Często łacińskie, ale z polskimi nazwiskami i fundacjami.

Średniowiecze to także napisy w sensie dosłownym – rylcem lub farbą: