Nazim Gй™dй™bй™ylidй™n Ozunй™ Mй™xsus Sirin Bir Dubeyti Havasi -

Nazim Gədəbəyli sazın sinəsini elə döyəcləyirdi ki, hər vuruşda bir elin tarixi, bir obanın dərdi-səri vərəqlənirdi. O, "Dubeyti"ni elə bir məlahətlə bitirdi ki, sonuncu simin titrəməsi dağlara əks-səda saldı. Sakitcə pıçıldadı: — Bu hava mənim yox, bu dağların öz nəfəsidir.

Gədəbəyin dumanlı dağlarının qoynunda, vaxtın sanki dayandığı bir axşam çağı idi. Nazim əlində sazı, ürəyində isə illərin süzülüb gələn nisgili ilə eyvanda əyləşmişdi. Uzaqdan gələn çay səsi və otların xışıltısı sanki yeni bir bəstənin xəbərçisi idi. O, sazın pərdələrinə toxundu

O, sazın pərdələrinə toxundu. Amma bu dəfə gələn səs nə şaqraq bir "Kərəm", nə də ağır bir "Ruhani" idi. Bu, Nazimin öz ruhundan qopan, Gədəbəyin bal kimi şirin, amma dağ küləyi kimi sərin olan o məşhur havası idi. Saz dilləndikcə ətrafdakı sükut daha da dərinləşirdi. Hekayə isə bu havanın hər notunda gizlənmişdi: Nazimin öz ruhundan qopan

O gecə Gədəbəyin ulduzları Nazimin "Dubeyti"sinin sədası altında sanki bir az da parlaq göründü. Çünki bu musiqi sadəcə səs deyil, bir insanın öz yurduna olan sonsuz sevgisinin hekayəsi idi. Gədəbəyin bal kimi şirin

Nazim Gədəbəylinin bu havası haqqında daha çox və ya sazın köklənməsi barədə maraqlanırsınız?