Maksymilian i Ewa udowodnili, że miasto to coś więcej niż suma fundamentów. To obietnica, że dopóki budujemy razem, zawsze znajdzie się miejsce na jeszcze jeden, wspólny horyzont.
Kiedy plany Maksymiliana zaczęły zagrażać starej, zapomnianej dzielnicy, w której dorastała, Ewa postanowiła odpowiedzieć. Nie petycjami, lecz farbą. Jej murale stały się mapami oporu, pokazującymi, co miasto traci, goniąc za nowoczesnością. Punkt styku Miasta: Linie horyzontu
W cieniu stalowych iglic, gdzie błękit nieba spotyka się z lustrzanym odbiciem wieżowców, rozgrywa się historia miasta, które nigdy nie kładzie się spać. to opowieść o ambicji, betonie i ludziach, którzy próbują odnaleźć w tym labiryncie własną ścieżkę. Architektura marzeń Maksymilian i Ewa udowodnili, że miasto to coś