W analizach Pińskiego pojawia się wątek, że Ziemkiewicz „intelektualizuje” proste przekazy propagandowe Nowogrodzkiej. To, co w TVP Info jest topornym atakiem, u Ziemkiewicza staje się „felietonową analizą”, która łatwiej trafia do wykształconego, konserwatywnego czytelnika. Kluczowe punkty do zapamiętania przy czytaniu tej krytyki:
Sam publicysta zazwyczaj odpowiada na takie zarzuty, twierdząc, że to Piński jest „funkcjonariuszem” drugiej strony (opozycji) i że on sam po prostu broni interesu narodowego przed „lewactwem”. W analizach Pińskiego pojawia się wątek, że Ziemkiewicz
Opiera się na przekonaniu, że w obecnym systemie medialnym nie ma miejsca na neutralność, a „niezależność” Ziemkiewicza jest tylko maską. Opiera się na przekonaniu, że w obecnym systemie
Oto krótki przewodnik dotyczący argumentacji i kontekstu, w jakim Jan Piński analizuje działalność Rafała Ziemkiewicza w relacji do Prawa i Sprawiedliwości. Kontekst analizy Jana Pińskiego nawet jeśli prywatnie może nim gardzić.
Piński często przypomina o dawnych sporach wewnątrz środowisk prawicowych i dziennikarskich. Twierdzi, że nienawiść Ziemkiewicza do środowisk liberalnych i „salonu” (reprezentowanego przez Gazetę Wyborczą czy PO) jest tak silna, że zmusza go do bycia de facto rzecznikiem Kaczyńskiego, nawet jeśli prywatnie może nim gardzić.